Menachos 56 - NBTD
00:00 - Good Morning
00:10 - Introduction
00:50 - 55B
05:05 - 56A
20:17 - 56B
27:32 - Have a Wonderful Day!
Quiz - Kahoot.MDYdaf.com
Summary
- די שיעור איז לעילוי נשמת מרת סירוס בת מרדכי, און ער בויט זיך ארום אויף דער פראגע וואס מען טוט מיטן איבעריק ווערד אותו אין די פסוקים, וואס צעפאלט אין פיר קליינע סוגיות ביז מען קומט צוריק צום חידוש אז דאס בהמה מוז זיין בצפון אבער דער שוחט מוז נישט זיין בצפון. דערנאך גייט דער שיעור אריין אין א ממש געשמאקע סוגיה צי מען איז מחויב נאכאמאל אויף דער זעלבער זאך, ווי מחמץ אחר מחמץ און מסרס אחר מסרס, און דער הויפט־מחלוקת צי מען טאר מטיל מום זיין אויף א בעל מום, מיט פיר שיטות אין בכור שאחזו דם און מיט די פסוקים כל מום לא יהיה בו און תמים יהיה לרצון.
- די גמרא פרעגט והשתא דנפקא ליה מושחט את החטאת, אותו למעוטי מאי, ווייל מען האט שוין געלערנט צפון פונעם פסוק ושחט את החטאת און דער ווערד אותו בלייבט איבעריק. די ערשטע אפשרות איז למעוטי אותו בצפון ואין שעיר נחשון בצפון, אז שעיר נחשון דארף נישט געשחט ווערן בצפון אפילו עס איז א חטאת און קדשי קדשים. די הוה אמינא קומט פון דעם אז סלקא דעתך אמינא הואיל ואישתרבי לענין סמיכה אישתרבי נמי לענין צפון, און קא משמע לן אז מען לערנט נישט אזוי.
- די גמרא פרעגט וסמיכה גופא מנלן און ברענגט דתניא וסמך ידו על ראש השעיר לרבות שעיר נחשון לסמיכה דברי רבי יהודה, און רבי שמעון זאגט לרבות שעיר עבודה זרה. רבינא פרעגט תינח לרבי יהודה לרבי שמעון מאי איכא למימר, און מר זוטרא בריה דרב מרי ענטפערט אז אפילו לרבי יהודה איז שווער דער שפרונג פון סמיכה צו צפון. די גמרא שטעלט ארויס אז סיי סמיכה סיי צפון קען מען נישט לערנען דורך בנין אב ווייל שעה מדורות לא ילפינן, און הכא נמי שעה מדורות לא ילפינן.
- די גמרא ברענגט א צווייטע אפציע אותו טעון צפון ואין השוחט טעון צפון, אז נאר די בהמה מוז זיין בצפון אבער דער שוחט קען שטיין בדרום מיט א לאנגע מעסער. רב פפא זאגט לא צריך אותו ווייל מען קען דאס ארויסנעמען פון א צווייטע אותו מדחייא נפקא, דתניא רבי חייא אומר ושחט אותו על ירך המזבח צפונה, און מען וואלט געלערנט פון קיבול הדם אז אויב עמד בדרום וקיבל בצפון פסול. דער לימוד איז תלמוד לומר אותו, אותו בצפון ולא השוחט צריך להיות עומד בצפון, אבער די גמרא בלייבט נאכאמאל מיטן פראגע וואס צו טון מיטן אותו אין דער פרשה.
- די גמרא פרובירט נאך א דרשה אלא אותו בצפון ואין בן עוף בצפון, און זי בויט א הוה אמינא מיט א קל וחומר מבן צאן אז בן עוף שקבע לו כהן אינו דין שנקבע לו צפון, אבער זי פארווארפט עס מיט מה לבן צאן שכן קבלו כלי. די גמרא גייט ווייטער אלא אותה בצפון ואין פסח בצפון, און זי ברענגט דער ברייתא פון רבי אליעזר בן יעקב וואס מאכט א דין צו זאגן פסח טעון צפון, און מען פארווארפט יעדן מקור דורך חומרא’ס ביז מען קומט צו דעם אז מכולהו נמי שכן קדשי קדשים. די מסקנא איז אלא לעולם אצטריך קרא אז מען דארף די אותה צו זאגן אותה בצפון ואין השוחט בצפון, און דער תירוץ אויף רבי חייא איז דרבי חייא לאו למימרא דהשוחט בצפון הוא דאתא אלא הכי קאמר אין השוחט בצפון אבל מקבל בצפון, און ולקח ולקח לא משמע ליה פאר יענעם לימוד.
- די גמרא ברענגט וחייב על לישתה ועל עריכתה ועל אפייתה און רב פפא זאגט אפה לוקה שתים, אחת על אריכתו ואחת על אפייתו, ווייל ביים אריינלייגן אין אויוון ווערט אויך די צורה געמאכט. די גמרא פארענטפערט די סתירה אז הא דאריכיה הוא ואפיה הוא ווען דער זעלבער מענטש האט שוין פריער געאריכט און שפעטער געבאקן, און הא דאריכיה חבריה ווען א צווייטער האט געאריכט און דער צווייטער באקט, דעמאלט איז דא א חיוב אויף ביידע אפילו א צווייטער האט שוין געטון די עריכה.
- די ברייתא לערנט בכור שאחזו דם מקיזין אותו את הדם במקום שאין עושין בו מום דברי רבי מאיר, און חכמים אומרים יקיז אף במקום שעושין בו מום ובלבד שלא ישחוט על שם המום. רבי שמעון אומר אף נשחט על אותו מום, און רש״י באטאנט רבי שמעון לטעמיה דאמר דבר שאינו מתכוין מותר און אז ער האט נישט נתכוין להטיל בו מום אלא להוציא לו דם. רבי יהודה אומר אפילו מת אין מקיזין לו את הדם, מיטן טעם אדם בהול על ממונו אז מען קען נישט פארלאזן אז ער וועט זיך האלטן אין א היתר.
- רב חייא אמר רב המנונא אמר רבי יוחנן זאגט הכל מודים במחמץ אחר מחמץ שהוא חייב דכתיב לא תעשה חמץ ולא תאפה חמץ, און הכל מודים ובמסרס אחר מסרס שהוא חייב דכתיב ומרוח וכתות ונתוק וכרות, און דער פסוק איז באשריבן אז מען איז מחויב אפילו נתוק אחר כרות. די גמרא שטעלט אז לא נחלקו אלא במטיל מום בבעל מום, רבי מאיר סבר כל מום לא יהיה בו אפילו נאך א מום, און רבנן סברי תמים יהיה לרצון אז דער איסור איז אויף א תמים. רבי מאיר נוצט תמים יהיה למיעוטי בעל מום מעיקרא ביז די גמרא פאררוקט עס צו אלא למיעוטי פסולי המוקדשים לפדיונם, אז נאכדעם וואס מ׳פודה איז מותר אפילו עס בלייבט אסיר בגיזה ועבודה.
- רבנן פרעגן ורבנן נמי הכתיב כל מום לא יהיה בו און זיי דערקלערן אהו מיבעי ליה לכדתניא אז כל מום לא יהיה בו מיינט אויך מנין שלא יגרום לו על ידי אחרים. די ברייתא גיט ביישפילן שלא יניח בצק או דבילה על גבי אוזן כדי שיבוא הכלב ויטלנו, און תלמוד לומר כל מום אז אפילו דורך א צוגעפירטע סיבה איז עס אסור.
Previous Page
Next Page
Daf Images are property of Vagshal and may not be reproduced.
Suggestions